حضرت امام حسین علیه السلام بعد از شهادت مسلم بن عقیل از وضع کوفه مطلع شدند، ولى برنگشتند، زیرا براى بیعت گرفتن از مردم و تأسیس حکومت اسلامى در کوفه حرکت نکرده بودند و هدف اساسى امام تأسیس حکومت نبود، تا با شنیدن شهادت مسلم و بیعت شکنى در کوفه برگردند. هدف اساسى آن بزرگوار امر به معروف ونهى از منکر و قیام علیه دستگاه جبارِ متجاهر به فسق و فجور و در عین حال مدّعى و جانشینى رسول خدا بود.حضرت حرکت کرده بود تا به دنیا بفهماند که یزید و امثال او لیاقت و شایستگى خلافت را ندارند.
امام بر خود واجب مى دانست علیه دستگاه قیام کند، هر چند قیام منتهى به شهادت او شود. امام علیه السلام مى دانست تاخود و یاران و خاندانش ـ حتى بچه شیرخواره او ـ شربت شهادت را ننوشند، اسلام پا برجا نخواهد ماند و خدا ورسول و دین و آثار آن از میان خواهند رفت .
امام براى شهادت حرکت کرده بود. با این حساب هیچ چیز نمى توانست مانع حرکت حضرت به سمت کربلا شد، حتى شهادت مسلم و بى وفایى و عهد شکنى مردم کوفه .
هرگاه دین دستخوش تصرف و تغییر و تبدیل شده و شعایر آن از طرف معاندان از بین برود، واجب است مسلمانان به یارى دین برپاخاسته و خطرات را از آن دفع نمایند، حتى اگر منتهى به مرگشان شود.
واضح است حکومت مردى شریر و مشهور به فساد و میگسارى و و متجاهر به گناه و لهو و لعب مانندیزید براى اسلام بزرگ ترین خطر بوده و اگر بدون اعتراضى ، زمان به جلو مى رفت و از طرف کسى حکومت وى موردانکار قرار نمى گرفت ، مفاسد آن جبران ناپذیر و سبب محور آثار اسلام مى شد.
تکیه زدن چنین فردی بر مسند خلافت پیامبر افکار عمومى را متزلزل کرده و عقاید را منحرف مى ساخت و چه بسا کسانى روى این اصل که خلیفه پیامبر نماینده رفتار و اخلاق پیامبر است با دیدن اعمال و حرکات یزید به ساحت قدس پیامبر و برنامه هاى اسلام هم بدبین مى شدند. اگر شخصیتى مانندامام حسین علیه السلام بر او اعتراض و خلافت او را باطل اعلام نمى کرد، این اشتباه در دل ها قوت مى گرفت . وانگهى سبب مى شد اکثر افراد جامعه به سمت و سوى افکار و عقاید و اعمال یزید سوق داده شوند.
چون که رب البیت دف گیرد به دست بیت و ما فى البیت رقاصى کنند
با این وجود امام بر خود فرض دانست اداى وظیفه نماید و علیه دستگاه قیام کند، هر چند مى دانست قیام اومنجر به شهادت وى و یاران و خاندانش خواهد شد.
اصلاً طبق روایات متعدد حضرت مأمور به شهادت بود و کشته شدن او در راه خدا و اسارت خاندانش مطلوب ومحبوب خداوند بود. البته امر به شهادت در حقیقت امر به ایستادگى و استقامت بود.(1)
بنابراین شهادت تکلیف بود و باید امام به کربلا مى رفت و مردانه جان مى باخت ، تا جلوى نابودى اسلام رابگیرد.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
پی نوشت:
1.شهید آگاه ، آیت الله لطف الله صافى ، ص 34ـ 37 با تلخیص .